Zo dwaalt jouw naam

 

Omdat ik alleen nog maar kan dromen
over hoe je was.
Hoe je met me speelde
en alles met me deelde.
Jouw goede raad en ook advies
soms goed voor slechts de wind.
Stukjes, beetjes, kleine stapjes
en met zachte tred.
Wie kan vermoeden dat die stapjes
hoe zacht en klein ze zijn
tijd doet versnellen, ons verrast
en we alleen nog kunnen dromen
over hoe het was.

Omdat we simpelweg niet weten
wat hierna bestaat
of wie we nog ontmoeten
het niets zal ons begroeten.
De angst, de pijn, het is er niet
dat is hoe het moet zijn.
Hoop en liefde, grote passen
en met ferme tred.
De ingehaalde tijd en
alles wat je achterlaat,
hoe kunnen we ooit weten
of er iets bestaat.

De bomen ze wiegen
en dekken teder toe.
Beschermd met zachte aarde
omringd door fris en groen.
Zoals het ruisen van de bladeren
klinkt als een licht gefluister,
zo dwaalt jouw naam door heel het bos.
Zoals seizoenen wisselen
met elk hun eigen pracht,
zo drijven wolken over
wiegen samen met de bomen
en dekken teder toe.

Gemis, verlangen en de liefde
in samenhang, altijd.
En sinds je niet meer bij me bent
voelt dat wat mist zo groot.
Jouw warmte, troost,
en goede raad
al hangt het in de wind.
Ik neem het mee en fluister, nee
hardop zing ik je naam.
Gemis, verlangen wetende
in samenhang, altijd
dat liefde blijft bestaan.

Alice Reukema